Unia, het interfederaal gelijkekansencentrum, roept op tot positieve discriminatie

In KNACK verscheen op 23 februari een opiniestuk. De concrete aanleiding waren de uitspraken van Unia-directeur Els Keytmans die pleitte voor vacatures die enkel voor kansengroepen openstaan.  In het stuk argumenteer ik dat quota niet de oplossing zijn. Ze zijn uitgeprobeerd in de Verenigde Staten, en vervolgens daar afgevoerd.

Vandaag volgde er nog een reactie in het Nieuwsblad op die uitspraken van Keytsman. Kersvers staatssecretaris voor (onder andere) gelijke kansen Zuhal Demir beweerde dat Unia zichzelf belachelijk maakte met dit voorstel.

Eerlijk, van de nieuwbakken staatssecretaris verwacht de burger  dat ze dergelijke oppositietaal wat minder zal hanteren, nu ze met het centrum moet samenwerken. Het contrast met haar voorgangster, de immer minzame Elke Sleurs, is toch wel heel groot.

Dit gezegd zijnde, het Centrum zou toch beter andere maatregelen  voorstellen, waar we ons liefst allemaal in kunnen vinden. Enkel maatregelen die door alle partijen aanvaard worden, zullen uiteindelijk het samenleven verbeteren.

Omdat het beeld bestaat dat het Centrum enkel maar de boze, blanke Vlaming viseert, verliest het haar morele autoriteit. Hier zal toch iets aan gedaan moeten worden…

Naschrift

Ook de dagen erna blijft dit thema de media beroeren, dit alles keurig samengevat op de VRT-site.

Blijkbaar kan de actie van het NVA op weinig begrip rekenen van de regeringspartners en de oppositie. Wie had anders verwacht?

Het grote slachtoffer is het Centrum, want binnen enkele weken weten de mensen enkel nog dat “er iets misging.”

Wanneer gaan de politieke actoren het eens hebben over hoe en wat het Centrum kan doen om haar werking te verbeteren?