miss-communicatie: hoe de Belgische miss belaagd werd, of toch niet?

Dit bericht verscheen in De Morgen op 15 januari.  Aanleiding was de internetberoering na de verkiezing van een kandidate met Filipijnse wortels …

Het levensverhaal van Angeline Flor Pua, onze gloednieuwe Miss België, leest een beetje als een roman. Ondanks het feit dat ze het thuis niet breed hadden, heeft ze inzet getoond om haar dromen te realiseren. Op de bühne stond een bijna-gediplomeerde piloot. Een toonbeeld van integratie, zou je dan denken. Helaas waren er op de sociale media ook een (eerder klein) aantal ontsierende, negatieve geluiden vanwege haar afkomst. Die werden op hun beurt door de klassieke media – in krant- en nieuwsredacties – verder opgepikt en uitgesmeerd.

Het is opvallend. Op sociale media lijken winnaars aversie op te roepen. Wie herinnert zich niet de haatcampagne tegen VRT journaliste Linda De Win toen ze keer op keer won in het populaire programma ‘De slimste mens ter wereld’? Zelfs de verkiezing van de nieuwe K3 leidde tot een stormpje van verontwaardiging. Er opereren in de sociale media een aantal mensen die er een hobby van lijken te maken om anderen neer te halen. Ze maken er onversneden asociale media van. Zo ook bij Flor Pua.

Miss-communicatie?

Het feit dat we weer eens in het geweer moeten komen tegen wat wellicht een kleine minderheid is, heeft toch wel een donker randje. Op deze manier krijgen ze een bijkomend en belangrijk forum. Na de schouderklopjes van gelijkgezinden vanuit hun elektronische echokamer, denken ze wellicht nu nog meer van zichzelf dat ze interessante praatjes verkopen.

Deze mensen – die in een soort constante conflictmodus leven op het internet – slagen erin hun gegrom tot een thema in de klassieke media te verheffen en aldus ons leven binnen te dringen. Of moeten we zeggen dat de klassieke media (te) gretig zijn in het berichten hierover? Door de welwillendheid van deze reactiejournalistiek wordt mede het beeld gecreëerd van de altijd boosaardige en intolerante Vlaming, een stereotiep beeld waaraan slechts een kleine groep voldoet.

Zo wordt het conflict van de enkele internet-negatieveling geëxporteerd naar de echte wereld, die op haar beurt verzuurder dreigt te worden. Hoe meer we het hebben over de groeipijnen van multicultureel samenleven, hoe duidelijker en relevanter de tweedeling wordt. De conclusie zou dan ook moeten zijn dat de media eigenlijk wel wat selectiever mogen zijn in hun aandacht aan dit soort incidenten, zeker als er slechts een handvol protagonisten zijn. Maar eens de bol aan het rollen is gegaan, kan dit helaas niet meer en moeten we wel reageren.

Eens de bal aan het rollen …

Staatssecretaris voor Gelijke Kansen Zuhal Demir riep ondertussen op aan de burgers om hun afkeuring van die haattweets verder te laten blijken. Er is inderdaad geen betere wake-up call voor de daders van kwetsend proza dan te moeten zien dat de meeste burgers het gehad hebben met hun uitlatingen, los van het feit of deze nu gericht zijn tegen allochtonen of autochtonen. Na elke racistische tweet of post, blijkt de tegenbeweging omvangrijk en sterk. In die zin is het glas meer halfvol dan halfleeg. Om te begrijpen hoe onze maatschappij evolueert, denk ik dat het beter is om ons op die tegenbeweging te richten. Er is een brede maatschappelijke evolutie, zeker op langere termijn, naar minder tolerantie voor krasse uitspraken. Laat ons dus niet vergeten dat het ook antiracistische tijden zijn.