Sociale media en harmonie

Steeds meer lijken sociale media echokamers te worden van ons eigen groot gelijk, en het groot ongelijk van anderen. Recent was er de Polarisatie wordt de norm. Vaak ontaarden verhitte discussies op sociale media in een heuse lynchpartij, waarbij linkse en rechtse kuddes elkaar bestoken met de minst fraaie woorden en verwensingen.

Een van de personen van de linkse kudde – een zekere Jihad Van Puymbroeck – kreeg na haar aanwerving bij de VRT een internetstorm over haar heen. In het verleden had ze allerlei ‘fraais’ verteld over onder andere Bart De Wever…  Wie zo’n dingen schrijft (of moet ik zeggen, uitkraamt?), zou toch ook moeten weten dat dit achteraf zomaar vanuit de elektronische vergeetput gevist kan worden…

Nu, aan de VRT werd ze aangesteld vanwege… “haar competenties inzake sociale media.” Dit is in exacte woorden wat Tim Pauwels – VRT journalist – schrijft in een stuk ter verdediging van deze aanwerving.

In dit stuk stelt Pauwels ook dat de publieke verontwaardiging gegrond zou zijn in “vooroordelen”. Het is natuurlijk niet uitgesloten dat vooroordelen een rol speelden bij een aantal reacties, maar het is verdraaid bevooroordeeld om te suggereren dat iedereen die reageerde gedreven werd door vooroordelen. Dat is wel een beetje kort door de bocht! Ik vond de berichten van Van Puymbroeck nu ook niet getuigen van goede smaak, en bovendien stonden er flink wat taalfouten in.

In KNACK schreef ik er dit opiniestuk over.

Nu, enkele dagen erna was het weer prijs. Was het door de ‘zaak Van Puymbroeck’ dat er plots een verhoogde gevoeligheid was voor alles wat op sociale media leeft? Onder andere de VRT-nieuwsdienst was er als de kippen bij om te melden dat Angeline Flor Pua – onze gloednieuwe Miss België – ook belaagd werd door allerlei racisten op de sociale media. Nadat de eerste hysterische reacties uitdoofden en de realiteit het overnam, bleek er slechts weinig aan de hand. In De Morgen schreef ik er het volgende opiniestuk over. Dit stuk (wat enkel zichtbaar was voor abonnees) zet ik integraal in de volgende post op deze blog…

De conclusie is dit: De media zijn als een hond die achter zijn eigen staart aanzit. Wat ‘trending’ en ‘hot’ is op de sociale media is interessant voer voor de klassieke media. Dit leidt dan op zijn beurt weer tot aandacht op de sociale media enzovoort.

Het schrijfwerk van linkse en rechtse kuddes is vaak polariserend, onbeleefd en onbegripvol, wat de harmonie ondergraaft. Maar wat minstens even erg is, dat is de ruimschootse vertegenwoordiging van journalisten in die sociale media. Zij zorgen er immers voor dat de ‘inzichten’ vanuit de sociale media geëxporteerd worden naar de ochtendkrant en het avondjournaal.