Alle berichten van Alain Van Hiel

Neemt racisme toe, of niet?

In KNACK verscheen dit opiniestuk. Het is zonder kosten te bekijken.

Waar ligt de grens van wat ‘racisme’ genoemd wordt? Als we die grens ver genoeg leggen, is iedereen racist.

Misschien dat het daarom beter is om zuinig om te springen met dit beladen woord. En zeker om niet alle feitjes op te blazen tot racisme.

In een interview Rik Torfs dat in december in KNACK verscheen, las ik: “… nultolerantie is nergens goed voor. … Is het werkelijk even erg om één kilometer per uur te snel te rijden, als om zestig kilometer per uur over de snelheidsaanduidingen te gaan?   Voor wie nultolerantie verdedigt, is er geen verschil.”

Wel, diegene die nultolerantie bepleit voor stoornissen in het interculturele verkeer, is als iemand die met een vergrootlas mensen beboet die een kilometer per uur teveel rijden.  Dat smaakt wrang en onrechtvaardig, om zo op de bon te vliegen.

De stelling in dit opiniestuk is dus dat er steeds minder mensen zijn die als gekken door de interculturele straten scheuren.

 

 

 

 

 

miss-communicatie: hoe de Belgische miss belaagd werd, of toch niet?

Dit bericht verscheen in De Morgen op 15 januari.  Aanleiding was de internetberoering na de verkiezing van een kandidate met Filipijnse wortels …

Het levensverhaal van Angeline Flor Pua, onze gloednieuwe Miss België, leest een beetje als een roman. Ondanks het feit dat ze het thuis niet breed hadden, heeft ze inzet getoond om haar dromen te realiseren. Op de bühne stond een bijna-gediplomeerde piloot. Een toonbeeld van integratie, zou je dan denken. Helaas waren er op de sociale media ook een (eerder klein) aantal ontsierende, negatieve geluiden vanwege haar afkomst. Die werden op hun beurt door de klassieke media – in krant- en nieuwsredacties – verder opgepikt en uitgesmeerd.

Het is opvallend. Op sociale media lijken winnaars aversie op te roepen. Wie herinnert zich niet de haatcampagne tegen VRT journaliste Linda De Win toen ze keer op keer won in het populaire programma ‘De slimste mens ter wereld’? Zelfs de verkiezing van de nieuwe K3 leidde tot een stormpje van verontwaardiging. Er opereren in de sociale media een aantal mensen die er een hobby van lijken te maken om anderen neer te halen. Ze maken er onversneden asociale media van. Zo ook bij Flor Pua.

Miss-communicatie?

Het feit dat we weer eens in het geweer moeten komen tegen wat wellicht een kleine minderheid is, heeft toch wel een donker randje. Op deze manier krijgen ze een bijkomend en belangrijk forum. Na de schouderklopjes van gelijkgezinden vanuit hun elektronische echokamer, denken ze wellicht nu nog meer van zichzelf dat ze interessante praatjes verkopen.

Deze mensen – die in een soort constante conflictmodus leven op het internet – slagen erin hun gegrom tot een thema in de klassieke media te verheffen en aldus ons leven binnen te dringen. Of moeten we zeggen dat de klassieke media (te) gretig zijn in het berichten hierover? Door de welwillendheid van deze reactiejournalistiek wordt mede het beeld gecreëerd van de altijd boosaardige en intolerante Vlaming, een stereotiep beeld waaraan slechts een kleine groep voldoet.

Zo wordt het conflict van de enkele internet-negatieveling geëxporteerd naar de echte wereld, die op haar beurt verzuurder dreigt te worden. Hoe meer we het hebben over de groeipijnen van multicultureel samenleven, hoe duidelijker en relevanter de tweedeling wordt. De conclusie zou dan ook moeten zijn dat de media eigenlijk wel wat selectiever mogen zijn in hun aandacht aan dit soort incidenten, zeker als er slechts een handvol protagonisten zijn. Maar eens de bol aan het rollen is gegaan, kan dit helaas niet meer en moeten we wel reageren.

Eens de bal aan het rollen …

Staatssecretaris voor Gelijke Kansen Zuhal Demir riep ondertussen op aan de burgers om hun afkeuring van die haattweets verder te laten blijken. Er is inderdaad geen betere wake-up call voor de daders van kwetsend proza dan te moeten zien dat de meeste burgers het gehad hebben met hun uitlatingen, los van het feit of deze nu gericht zijn tegen allochtonen of autochtonen. Na elke racistische tweet of post, blijkt de tegenbeweging omvangrijk en sterk. In die zin is het glas meer halfvol dan halfleeg. Om te begrijpen hoe onze maatschappij evolueert, denk ik dat het beter is om ons op die tegenbeweging te richten. Er is een brede maatschappelijke evolutie, zeker op langere termijn, naar minder tolerantie voor krasse uitspraken. Laat ons dus niet vergeten dat het ook antiracistische tijden zijn.

Sociale media en harmonie

Steeds meer lijken sociale media echokamers te worden van ons eigen groot gelijk, en het groot ongelijk van anderen. Recent was er de Polarisatie wordt de norm. Vaak ontaarden verhitte discussies op sociale media in een heuse lynchpartij, waarbij linkse en rechtse kuddes elkaar bestoken met de minst fraaie woorden en verwensingen.

Een van de personen van de linkse kudde – een zekere Jihad Van Puymbroeck – kreeg na haar aanwerving bij de VRT een internetstorm over haar heen. In het verleden had ze allerlei ‘fraais’ verteld over onder andere Bart De Wever…  Wie zo’n dingen schrijft (of moet ik zeggen, uitkraamt?), zou toch ook moeten weten dat dit achteraf zomaar vanuit de elektronische vergeetput gevist kan worden…

Nu, aan de VRT werd ze aangesteld vanwege… “haar competenties inzake sociale media.” Dit is in exacte woorden wat Tim Pauwels – VRT journalist – schrijft in een stuk ter verdediging van deze aanwerving.

In dit stuk stelt Pauwels ook dat de publieke verontwaardiging gegrond zou zijn in “vooroordelen”. Het is natuurlijk niet uitgesloten dat vooroordelen een rol speelden bij een aantal reacties, maar het is verdraaid bevooroordeeld om te suggereren dat iedereen die reageerde gedreven werd door vooroordelen. Dat is wel een beetje kort door de bocht! Ik vond de berichten van Van Puymbroeck nu ook niet getuigen van goede smaak, en bovendien stonden er flink wat taalfouten in.

In KNACK schreef ik er dit opiniestuk over.

Nu, enkele dagen erna was het weer prijs. Was het door de ‘zaak Van Puymbroeck’ dat er plots een verhoogde gevoeligheid was voor alles wat op sociale media leeft? Onder andere de VRT-nieuwsdienst was er als de kippen bij om te melden dat Angeline Flor Pua – onze gloednieuwe Miss België – ook belaagd werd door allerlei racisten op de sociale media. Nadat de eerste hysterische reacties uitdoofden en de realiteit het overnam, bleek er slechts weinig aan de hand. In De Morgen schreef ik er het volgende opiniestuk over. Dit stuk (wat enkel zichtbaar was voor abonnees) zet ik integraal in de volgende post op deze blog…

De conclusie is dit: De media zijn als een hond die achter zijn eigen staart aanzit. Wat ‘trending’ en ‘hot’ is op de sociale media is interessant voer voor de klassieke media. Dit leidt dan op zijn beurt weer tot aandacht op de sociale media enzovoort.

Het schrijfwerk van linkse en rechtse kuddes is vaak polariserend, onbeleefd en onbegripvol, wat de harmonie ondergraaft. Maar wat minstens even erg is, dat is de ruimschootse vertegenwoordiging van journalisten in die sociale media. Zij zorgen er immers voor dat de ‘inzichten’ vanuit de sociale media geëxporteerd worden naar de ochtendkrant en het avondjournaal.

 

 

En de wereld is van iedereen…

In het themanummer ‘En de wereld is van iedereen’ van het Vrije Woord publiceerden we een stuk over positieve discriminatie. In dit themanummer (van november) over armoede en ongelijkheid zijn er bijdragen van onder andere Rudy Coddens, Netwerk tegen Armoede, Guy Tegenbos, Bogdan Vanden Berge, & Raymonda Verdyck.

 

Boekbespreking in KVLV

Deze zomer verscheen er in het boekje van KVLV een boekbespreking.

Inge Rom schrijft: “Dit boek lezen heeft mijn blik verruimd. Het geeft interessante invalshoeken om hierover met anderen in gesprek te gaan en begrip op te brengen voor andere meningen.”

 

Een jaar na de aanslagen

Naar aanleiding van de eerste verjaardag van de verschrikkelijke aanslagen in Brussel en Zaventem schreef ik samen met Emma Onraet een opiniestuk in KNACK.

We wezen daarin op de stijging van vooroordelen door zulke aanslagen. Terrorisme leidt tot een toenemend negatief sentiment ten opzichte van moslims, alsook tegenover andere etnische en culturele minderheden.

Vooral de vooroordelen tegenover moslims dreigen door het dak te gaan. Vandaar de noodzaak aan positieve verhalen, zoals Hassan Elouaf, een technicus op de luchthaven en moslim, die in de verwoeste vertrekhal zich ontfermde over Walter Benjamin, een Brusselse jood die zwaar gewond was geraakt en een been verloor.

Of Mohamed El Bachiri, de echtgenoot van een van de slachtoffers van de aanslagen. Uit liefde voor haar, schreef hij het boek ‘Mijn jihad van de liefde’. Het werk is een ontroerende ode aan vredevol samenleven.

Kan het dan nog ironischer dat net die dag in Londen een terrorist vier mensen vermoordt?

Hoe ver reikt de veerkracht van de multiculturele samenleving? Kan deze samenleving de aanslagen overleven?

Het zoveelste gevecht tussen links en rechts

Deze week waren we getuige van het zoveelste gevecht tussen links en rechts over de multiculturele samenleving.

Zo begon het… De Gentse schepen Elke Decruynaere had naar aanleiding van de dag tegen racisme een filmpje via het internet verspreid. In dit filmpje spraken kinderen van etnisch-culturele minderheden allerlei racistische woorden en zinnen uit die ze volgens de schepen zelf dagelijks moeten aanhoren.

Deze aanklacht tegen racisme werd een megasucces en massaal gedeeld op internet. Ook de klassieke media berichtte erover. De campagne has dus echt wel de aandacht getrokken.

In een interview uitgezonden op de lokale televisiezender AVS in het nieuws van 20 maart heb ik echter twee kritische bemerkingen gemaakt. Ten eerste, dit zijn kinderen die vandaag wellicht aangesproken worden op school en in de buurt. En misschien niet altijd met de meest lieve woorden. En wie weet komt er binnen enkele jaren uit het archief nog een en ander naar boven… Ik vind niet dat we kinderen kunnen inzetten om de problemen van de volwassenen op te lossen.

Een tweede bemerking is dat de boze bange Vlaming dit soort campagnes niet meer lust. Die Vlaming voelt zich geculpabiliseerd en geviseerd, alsof die andere bevolkingsgroepen nooit vooroordelen uiten en nooit een vleugje racisme zouden vertonen. Een beetje meer evenwicht kan echt geen kwaad, al was het enkel maar uit strategische overwegingen. Ik bedoel: diegene wiens houdingen door dit filmpje zouden moeten worden aangepast, zal toch op een of andere manier ‘in het verhaal moeten getrokken worden’. Dat doe je niet met hem of haar steeds maar te beschuldigen en aan te duiden als enige verantwoordelijke voor alles dat misgaat.

De avond na het interview heb ik zelf een interview afgenomen, maar dan van mijn twee kereltjes van 9 jaar. Langs mijn neus weg vroeg ik of ze het woord ‘makak’ kenden. Beiden stonden me aan te kijken met grote, vragende ogen. Neen, dat woord hadden ze nooit uitgesproken, en nooit gehoord. Wat betekende dat?  Nochtans zitten ze op een gemengde school. In het filmpje was er zelfs nog grovere taal, dingen waarvan ik zelfs het schaamrood zou krijgen als ik ze zou uitspreken.

Een effect van de campagne van Decruynaere is dat de woordenschat van mijn kinderen uitgebreid is met een woord. Maar, laat me duidelijk zijn, als mijn kinderen ooit woorden en zinnen zullen gebruiken zoals de promokindjes van Decruynaere, dan zal er wat zwaaien, vrees ik!

Maar goed, die clash tussen links en rechts… Op de KNACK website reageerde minister Homans in een opiniestuk, waarin ze trouwens naar mijn boek verwees, wat ze ook nog eens op televisie deed tijdens een interview in het canvas-programma de Afspraak. Waarvoor dank natuurlijk. Helaas was dit een verwijzing naar  ‘Allochtonen zijn racistischer dan autochtonen’, iets wat de eindredactie ooit boven een interview met mij plakte. Dit blijft me achtervolgen. Zucht… Zie bij de eerste posts voor wat ik daarover denk…

Homans heeft haar artikel trouwens afgesloten met een mooie zin: “Vooroordelen bestrijden kan je dus ook op een positieve manier door alle Vlamingen, ‘oud’ of ‘nieuw’, op te roepen om actief mee te bouwen aan de Vlaamse samenleving in diversiteit.”

Decruynaere reageerde de dag erna. De titel was: ‘Liesbeth Homans laat opnieuw zien dat ze er niet voor alle burgers is‘.

Weet je wat? Een mens wordt dit gekrakeel beu. Ik vraag me af wat er echt zal veranderen door al dit verbale geweld. Niets dus. Zouden de politiek verantwoordelijken beter niet eerst wat dingetjes proberen (samen) op te lossen?

 

Waarom Unia het publiek voor zich moet winnen

In De Morgen verscheen er een opiniestuk over Unia. De conclusie ervan is dat Unia diegenen die het wilt bekeren, het meest op de tenen trapt, waardoor ze  het meest tegen het Centrum zijn. Daarom heeft het Centrum geen (of een averechtse) impact op die mensen.

Er dringt zich dan ook duidelijk een andere strategie op. Het Centrum zal toch moeten werken aan het beeld dat het oproept, en dan doel ik niet alleen op haar communicatiebeleid. Het meest probate middel is dat het ook duidelijk moeten optreden bij omgekeerd racisme (of bij seksisme).

Alleen door zich boven de partijen te stellen, kan het Centrum het nodige morele gezag verkrijgen.

Iedereen zal mee in het bad moeten. Dat is meteen ook de basisfilosofie van het boek ‘Iedereen racist’.  Iedereen heeft de demonen van onverdraagzaamheid en discriminatie in zich. Iedereen moet op dezelfde manier hierop aangesproken worden.

Om vooroordelen te bestrijden, is politieke correctheid eerder een hinderpaal is dan een hulpmiddel.

Ondertussen woedt de discussie verder.

Een video-overzicht op De Redactie.

Een reactie van Unia zelf.

En een kritisch opiniestuk van luis in de pels Jean-Marie Dedecker in KNACK.

 

 

Unia, het interfederaal gelijkekansencentrum, roept op tot positieve discriminatie

In KNACK verscheen op 23 februari een opiniestuk. De concrete aanleiding waren de uitspraken van Unia-directeur Els Keytmans die pleitte voor vacatures die enkel voor kansengroepen openstaan.  In het stuk argumenteer ik dat quota niet de oplossing zijn. Ze zijn uitgeprobeerd in de Verenigde Staten, en vervolgens daar afgevoerd.

Vandaag volgde er nog een reactie in het Nieuwsblad op die uitspraken van Keytsman. Kersvers staatssecretaris voor (onder andere) gelijke kansen Zuhal Demir beweerde dat Unia zichzelf belachelijk maakte met dit voorstel.

Eerlijk, van de nieuwbakken staatssecretaris verwacht de burger  dat ze dergelijke oppositietaal wat minder zal hanteren, nu ze met het centrum moet samenwerken. Het contrast met haar voorgangster, de immer minzame Elke Sleurs, is toch wel heel groot.

Dit gezegd zijnde, het Centrum zou toch beter andere maatregelen  voorstellen, waar we ons liefst allemaal in kunnen vinden. Enkel maatregelen die door alle partijen aanvaard worden, zullen uiteindelijk het samenleven verbeteren.

Omdat het beeld bestaat dat het Centrum enkel maar de boze, blanke Vlaming viseert, verliest het haar morele autoriteit. Hier zal toch iets aan gedaan moeten worden…

Naschrift

Ook de dagen erna blijft dit thema de media beroeren, dit alles keurig samengevat op de VRT-site.

Blijkbaar kan de actie van het NVA op weinig begrip rekenen van de regeringspartners en de oppositie. Wie had anders verwacht?

Het grote slachtoffer is het Centrum, want binnen enkele weken weten de mensen enkel nog dat “er iets misging.”

Wanneer gaan de politieke actoren het eens hebben over hoe en wat het Centrum kan doen om haar werking te verbeteren?

 

Uit het nieuwe Nederlandse lexicon: Asieltuig, asielplaag, asielhopper en invasie

Vrijdag, 13 januari publiceerde ik in KNACK een opiniestuk naar aanleiding van de ronkende titels die boven een aantal artikelen werden gezet in de Telegraaf,  de meest gelezen krant in Nederland.

Een voorbeeld hiervan is terug te vinden in de krant van het weekend ervoor: ‘Kansloze asielplaag ongehinderd verder’. Als eyecatcher kan dit wel tellen. Andere woorden die gebruikt werden in de week na kerstmis zijn ‘asieltuig’ (dit woord duikt op in drie koppen), ‘asielhopper’ en ‘invasie’.

De titels hadden betrekking op Marokkaanse en Algerijnse asielzoekers, die zich tussen de oorlogsvluchtelingen uit Syrië, Irak en Afghanistan bevinden. Deze mensen die in de slipstream van de vluchtelingencrisis hier aanspoelen, maken volgens de Telegraaf geen enkele kans op een officieel verblijf in onze landen. Ondertussen zorgen ze voor flink wat herrie, overlast en kleine criminaliteit. Maar blijkbaar is het niet mogelijk om deze Noord-Afrikaanse mensen uit het systeem te weren, is het alles behalve gemakkelijk om hen terug te zenden.

Spontaan denken we dan aan de man die de massamoord in Berlijn pleegde. Ook hem kon blijkbaar geen stro in de weg gelegd worden.

Het is duidelijk dat deze mensen moeten teruggestuurd worden naar hun land van herkomst. Waarom lukt dit niet?

PS: er werd geen aanstoot genomen aan de inhoud van de artikels in de Telegraaf.